maPUSOk!

Dahil sa isang kaibigan na nagrequest, tungkol daw sa pag-ibig ang i-post ko at ang nag-iisa kong reader ay maaring ganahang magbasa. 

Kung tungkol sa lab layp ang pag-uusapan, kaunti lang ang alam ko diyan dahil aminado ako na medyo “care free” at “choosy” daw ako para umenter sa

isang relationship. Anyway-anyhow-anywhere marami namang tao ang tulad ko eh. Ibig sabihin nasa uso ako. Hehehe.

Isa sa mga kosepto ng lab ay ang sweet, corny, cheesy puppy love na minsa’y paboritong gawing commercial sa TV.

[Bata pa lang kumekerengkeng na!]

Kung ganito sana lahat ng labstory e ‘di sana wala ng nag-tetext tuwing gabi ng kung anu-anong love quotes, pwera lalagyan pa ng pangalan ng kung sinong kuwari’y awtor daw o scientist, e anagram lang naman ng pangalan ng jowa-jowaan nila yun… Ayun, buko!

Meron pang banat sa mga shout out sa friendster at facebook na pwera “I don’t want to fall in love anymore”.

Ani nga ni Angelina, “Whatever yaya.”

Siguro maiisip medyo judgemental ako dahil hinto ko pa nararanasan mapunta sa ganitong sitwasyon, pero sa totoo lang ito ang aking second blog at ang first blog account ko ay ibinaon ko na sa limot at burado na sa kasaysayan ng internet, dahil doon nakalagay ang lahat ng aking ka-bitteran. Pwera sinukal ko ang Sierra Madre pero kahit kailan hindi ko mahahanap ang papantay sa Mt. Everest.

Oo na… I’m a certified member of the love less at mga neurotic na langing punch line ay “this cruel world”. Buti na lang ang mabilis ang maturation ng aking mga cells at na revive niya ang mga butil butil ng aking Basal Ganglia para makapagproduce na ulit ng mga Happy hormones. Grabe, akala ko talaga noon masaya magpakamatay eh.

May punto talaga sa buhay ng tao na mararanasan ang mga immature na kabiguan tulad nito na balang araw magiging topic na lang sa reunion party ng mga college friends o mga kuwentong may-aral para sa ‘yong mga anak. Malalagpasan [mo] rin angmga problemang tulad nito.