Nakasulat sa likod ng aking upuan: PUSH TO EJECT CLASSMATE

 Hindi na namin kailangang magbasa ng nobela o manood ng pelikula para malibang sa drama’t komedya ng buhay. Sapat na ang sampung taong pag-aaral ng katawan ng tao at pagbibilang ng nalalabing oras sa buhay ng pasyente. Sapat nang matanawan ang isang pahinang napunan ng kompletong detalye tungkol sa kanila: ngalan, edad, address, dahilan ng pagpunta sa ospital, kasamang nagpunta sa ospital, allergy sa kung saang bagay, iba pang karamdaman, etc. Minsan makikita mo pa lang ang pasyente, nakaratay sa kama, nakanganga, ang paghinga ay hirap, may nakapsak na tubo sa ilong sa bibig, sa pusod, sa magkabilang paa. Ang tunog ng mga makina at huni ng pag-aagaw buhay ay parang isang makabagong porma ng orkestra!

Kapag mababasa mo ang kanyang chart, 2 buwan palang, pinanganak sa bahay nila sa Olanggapo, at kapag hahanapin mo ang ina, kasamang nakaconfine sa parehong ward, nasa dulo, parang ikinahihiya ang kondisyon. Isang tingin palang sa kanya, masasabi mo na, “Pucha, alam ko na ang istorya nito!” Hindi mo na kailangang puntahan pa ang supervisor o chief nurse, diretso kana sa iba pang kamag-anak para sabihing, hindi maganda ng kalagayan ng pasyente…tama pasyente…pasyente ang kailangan mong gamiting salita, kahit masarap bigkasin ang pangalan niya. Kailangan mong ihiwalay ang sarili sa kahit ano mang koneksyon, dahil alam mong maari na sa isang linggat ang dibdib ng nag-aagaw buhay ay pagod nang nahimlay sa kamang nagsilbi na ring himlayan ng ilang libong pasyente.

At pag-uwi mo sa bahay, pagtawid mo mismo sa malawak na kalsada, muntik ka nang mahagip ng rumaragasang trak. Minura ka pa ng driver, na akala mong bababa para duruin ka pa o marahil bugbugin. Diretso ka lang sa paglalakad, supladang hindi lumingon sa likod. Ang bawat hakbang nagbabadyang paglayo sa nais mong balikan. Naisip mong isa ka lang nursing student, walang alam kundi mag-BP ng mga pasyenteng hindi naman naniniwala sa resulta ng iyong BP. Napag-isipan mong muntik ka na rin pa lang sumabit. Na-imagine mo ang sariling nadudurog sa ilalim ng gulong ng trak. Ang puti mong damit ay nangungutim hindi dahil sa alikabok sa daan kundi sa pinturang umaagos sa iyong katawan. Naimagine mo ang reaction ng mundo–patuloy pa rin itong iikot, kahit na hindi mo na makikita ang susunod nitong direksyon. Hangang sa huling sandali naisip mo ito.

Pag-uwi mo sa iyong bahay, ramdam mo na ang hapding dumudukal sa iyong mata. Ramdam mo ang bigat sa iyong dibdib, at hayan lumuha ka na…